گۆڕان نیوز – کارگران فصلی یکی از مهمترین بخشهای نیروی انسانی کشور هستند؛ قشری که نقش اساسی در پیشبرد صنعت و توسعه اقتصادی ایفا میکنند اما اغلب مورد غفلت قرار میگیرند. این گروه از کارگران بخش بزرگی از جامعه را تشکیل میدهند و از دیرباز تاکنون با مشکلات و معضلات متعددی مواجه بودهاند. امروز جامعه کارگری کشور تحت فشارهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی قرار دارد و حتی تحولات بینالمللی نیز بر وضعیت آنان تأثیرگذار است.
در کشور ما، با توجه به ساختار سیاسی و مدیریتی، کارگران تحت دستهبندیهای مختلفی قرار میگیرند: کارگران رسمی یا ثابت، کارگران قراردادی و پیمانی، و کارگران فصلی و روزمزدی. هر گروه بر اساس این تقسیمبندی از حقوق و مزایای مشخصی برخوردار میشود. اما کارگران فصلی، که بیشتر در شهرداریها مشغول به کار هستند، اغلب فراموش میشوند. این افراد تنها در بازه زمانی مشخصی، معمولاً از بهار تا پایان تابستان، مشغول به فعالیت هستند و پس از پایان فصل کاری، به بیکاری بازمیگردند. در این دوره، نه حقوقی دریافت میکنند و نه بیمهای برایشان منظور میشود.
وضعیت اقتصادی کنونی کشور، با نرخ تورم بیش از پنجاه درصد و نوسانات روزانه قیمت کالاهای اساسی و خدمات، فشار مضاعفی بر این قشر وارد میکند. کارگران فصلی که هیچ حمایت قانونی یا اجتماعی مشخصی ندارند، باید تمام این مشکلات اقتصادی را تحمل کنند. این در حالی است که بسیاری از آنان حتی در شرایط سخت و بحرانی، مانند روزهای بحران جنگ یا حوادث طبیعی، به ارائه خدمات شهری ادامه دادهاند و مسئولیت خود را به خوبی انجام دادهاند.
این قشر بیش از هر زمان دیگری نیازمند حمایت است. ساعات کاری برخی از کارگران فصلی به ۱۰ ساعت در روز میرسد و حتی تا پاسی از شب بهصورت اضافهکاری فعالیت دارند. آنها در شرایط نامساعد آب و هوایی، آلودگی هوا، بارش برف و باران، یا در روزهای تعطیل رسمی، مشغول خدمترسانی به شهر هستند. برای این کارگران، چیزی به نام تعطیلات، تفریح و استراحت معمولی وجود ندارد.
موضوع دیگری که شرایط زندگی این کارگران را دشوارتر میکند، مشکل تشکیل خانواده است. بسیاری از کارگران متأهل برای تأمین نیازهای روزمره خود مجبورند علاوه بر کار در شهرداری، شغل دوم نیز داشته باشند. زندگی روزمره این افراد سراسر تلاش و سختی است و درآمد محدودشان برای گذران زندگی کافی نیست. حتی در شرایط بحران و جنگ، این کارگران مانند سایر مردم از امکانات خاصی برخوردار نبوده و موظف به ادامه کار خود هستند.
با توجه به همه این مشکلات، روشن است که وضعیت کارگران فصلی نیازمند توجه و برنامهریزی جدی دولت است. ایجاد چتر حمایتی، بهبود معیشت، و ساماندهی حقوق و مزایای این قشر میتواند هم به ارتقای کیفیت خدمات شهری کمک کند و هم عدالت اجتماعی را تقویت نماید. بدون این حمایتها، جامعه کارگری، به ویژه کارگران فصلی، همچنان با فشارهای اقتصادی و اجتماعی روزافزون مواجه خواهند بود و نقش حیاتی خود در توسعه کشور را با سختی بسیار ادامه خواهند داد.
به طور خلاصه، کارگران فصلی نه تنها موتور محرک توسعه هستند، بلکه ستون خدمات شهری در شرایط دشوار به شمار میآیند. غفلت از وضعیت آنان، نادیده گرفتن حقوق و نیازهایشان، و بیتوجهی به امنیت شغلی و معیشتیشان، مسئلهای است که هم عدالت اجتماعی و هم روند توسعه کشور را تحت تأثیر قرار میدهد. ضروری است که دولت با اتخاذ سیاستهای حمایتی، شرایط این قشر را بهبود بخشد و برای آنان آیندهای پایدار و امن فراهم کند.
