گۆڕان نیوز – شهربازی باید یکی از امنترین و شادترین فضاهای شهری برای کودکان باشد؛ جایی که خانوادهها با خیال آسوده فرزندانشان را برای ساعتی تفریح و بازی به آنجا ببرند. اما آنچه امروز در برخی پارکها و شهربازیهای سنندج دیده میشود، با این تصویر فاصله زیادی دارد؛ وسایل فرسوده، تجهیزات شکسته و فضاهایی که نهتنها جذابیت گذشته را ندارند، بلکه میتوانند جان کودکان را تهدید کنند.
سالهاست رسانهها و نشریات کردستان درباره وضعیت نامناسب و غیراستاندارد برخی وسایل بازی در سنندج هشدار میدهند. تصاویر و گزارشهای متعددی از فرسودگی، شکستگی و خرابی تجهیزات منتشر شده، اما به نظر میرسد این هشدارها هنوز نتوانسته دستگاههای متولی و نهادهای نظارتی را به اقدامی جدی وادار کند.
اکنون نزدیک به سه سال از طرح مکرر این هشدارها میگذرد، اما همچنان در برخی نقاط شهر وسایلی دیده میشود که یا نیازمند تعمیر اساسیاند یا اساساً نباید در چرخه استفاده قرار داشته باشند. در مقابل، چیزی که خانوادهها بیشتر احساس میکنند، افزایش هزینه استفاده از همین امکانات فرسوده است؛ یعنی کیفیت و ایمنی در وضعیت مطلوبی نیست، اما هزینه تفریح افزایش یافته است.
نگاهی به پارک میدان گاز، پارک بهاران روبهروی مسجد قبا و برخی دیگر از نقاط سنندج، این پرسش را جدیتر میکند: اگر وسیلهای ایمن نیست، چرا همچنان در دسترس کودکان قرار دارد؟ و اگر استاندارد و ایمن است، چرا وضعیت ظاهری و فنی آن تا این اندازه نامناسب است؟
اینجاست که نقش دستگاههای نظارتی، بهویژه ادارهکل استاندارد کردستان، بیش از گذشته مورد سؤال قرار میگیرد. استاندارد نباید صرفاً یک عنوان اداری یا عبارتی در گزارشهای رسمی باشد. استاندارد یعنی تضمین حداقل ایمنی برای کودکی که سوار یک وسیله بازی میشود و خانوادهای که با اعتماد به نهادهای مسئول، فرزندش را به شهربازی میبرد.
اگر وسیلهای فاقد استاندارد یا تأییدیه ایمنی است، چرا همچنان امکان استفاده از آن وجود دارد؟ اگر خطرناک است، چرا جمعآوری یا از فعالیت آن جلوگیری نمیشود؟ و اگر ایمن است، چرا نتیجه آخرین بازرسیهای فنی و استاندارد آن به صورت شفاف به مردم اعلام نمیشود؟
این پرسشها را نمیتوان تا زمان وقوع حادثه به تعویق انداخت. تجربه تلخ حوادث مراکز تفریحی در سالهای گذشته نشان داده است که بیتوجهی به ایمنی میتواند بهای سنگینی داشته باشد. آسیب دیدن یا جان باختن یک کودک، «حادثهای عادی» نیست که بتوان آن را به شانس یا خطای انسانی نسبت داد. پشت هر حادثه، مجموعهای از مسئولیتها قرار دارد؛ از مالک و بهرهبردار گرفته تا دستگاههای صادرکننده مجوز و نهادهای نظارتی.
از سوی دیگر، همه خانوادههای سنندجی همانند برخی مدیران، توان مالی سفر به شهرهای دیگر برای استفاده از شهربازیهای مجهز و مدرن را ندارند. کودکان این شهر نیز حق دارند در محل زندگی خود از امکانات تفریحی مناسب و ایمن برخوردار باشند. تفریح ارزان یا در دسترس، نباید به قیمت به خطر افتادن جان کودک تمام شود.
اکنون توپ در زمین مدیران و متولیان است. اگر بخشی از شهربازیهای سنندج یا تجهیزات موجود در آنها ایمن نیستند، باید بدون ملاحظه از فعالیتشان جلوگیری، تجهیزات خطرناک جمعآوری و موارد نیازمند تعمیر، اصلاح شوند. اگر هم ایمنی آنها تأیید شده است، نتیجه بازرسیهای فنی و استاندارد باید شفاف و قابل اطلاع برای شهروندان باشد.
در این میان، استاندار کردستان میتواند با ورود جدی به موضوع و مطالبه گزارش از شهرداری، ادارهکل استاندارد و سایر دستگاههای مسئول، این وضعیت را تعیین تکلیف کند و در صورت احراز کوتاهی، با مدیرانی که به وظایف قانونی خود عمل نکردهاند برخورد کند.
کودکان نباید قربانی بیتوجهیهای اداری شوند. پیشگیری از حادثه یک مسئولیت قانونی و اخلاقی است، نه لطف به مردم.
مسئولان اگر امروز برای تعمیر، استانداردسازی و جمعآوری تجهیزات خطرناک اقدام نکنند، ممکن است فردا مجبور شوند همانند حادثه تلخ مرگ کودک سنندجی براثر حمله سگهای بلاصاحب، برای پاسخگویی درباره حادثهای تلخ دور یک میز جمع شوند؛ حادثهای که شاید با یک بازرسی دقیق، یک تصمیم قاطع و یک اقدام بهموقع هرگز رخ نمیداد.
شهربازی جای بازی است، نه بازی با جان کودکان.